رضا ارحام صدر (زاده ۱۲اردیبهشت ۱۳۰۲ در اصفهان)، ملقب به شکرپاره اصفهان                  

، یکی از بهترین بازیگران کمدی تئاتر و سینمای ایران بود. پدرش محمد تقی نام داشت.               

او فعاليت هنری خود را از سال ۱۳۲۶‌ با بازی در تئاتر آغاز كرده و در واقع از پايه‌گذاران تئاتر در اصفهان محسوب می‌شود. وی موسس "گروه هنری ارحام صدر" در سال ۱۳۴۳ بوده است.                    

بداهه گويي ارحام از نکات برجسته وی ميباشد که بر اساس موقعيت نمايش، اتفاقات روزمره و همچنين شرکت کنندگان مورد استفاده قرار ميگرفته است. به عنوان مثال يک نمونه از اين موارد از مصاحبه وی آورده شده است:                                                                                                                                    

• یادم مى آید كه شبى شاه و فرح به دیدن یكى از تئاترهاى ما آمده بودند. گویا فرح [كه رئیس جمعیت خیریه بانوان نیز بود] براى جمع آورى انعام و صدقات! به اصفهان آمده بود. من روى صحنه به مرحوم ممیزان گفتم: یك مقدار از این پولاتو بده به انجمن خیریه نسوان ... ایشان گفتند: كه چطور بشه؟ كه چى كار بكنن؟ گفتم: هیچى. شب تا صبح زنده دارى، بعد هم شكار و بعد هم رقص، خب همه اینها خرج داره...!! مردم تا چند دقیقه دست مى زدند. در آنتراكت میان دو صحنه همه به من گفتند كه این حرف ها را نگو، ساواك دستگیرت مى كنه. گفتم: نه تازه بقیه كارم باقى مانده، در صحنه بعد به بازیگرى كه نقش تعمیركار تلویزیون را داشت، گفتم: این دستگاه خرابه اما هر دستگاهى كه خرابه از بالا خرابه تا پایین ... این بار دیگر صداى دست زدن مردم قطع نمى شد. آقاى اقبال كه پشت سر آنها (شاه و فرح) در سالن نشسته بود، بعداً به من گفت كه شاه به نخست وزیرش گفته است: با ارحام چه مى توانیم بكنیم كه روى صحنه از من انتقاد مى كند و مردم هم دست مى زنند!                                

نحوه آشنايي و شروع به کار ارحام صدر نيز از زبان خودش به شرح زير است:                   

• من از نوجوانى این نیاز را در خود مى دیدم و همیشه به دیدن تئاترهایى كه در شهر اصفهان، خاصه آنهایى كه مربوط به جشن دانش آموزان مى شد، مى رفتم. این علاقه پا گرفت و تبدیل شد به انگیزه اى براى برپایى نمایش هاى محله اى كه در ایوان خانه ها اجرا و پرده صحنه مان لاجرم چادر نماز زن هاى خانه بود و كف پوش حیاط فرش هاى كهنه و نمد كه همسایه ها بر آن مى نشستند. پس از ورود به دبیرستان ادب كار صحنه اى ما از یك مزاح من سركلاس آقاى جهانشاه (كه بعدها پدرخانمم شد) آغاز شد. ایشان حضور و غیاب مى كردند كه به اسمى به نام عباس پنیرى رسیدند. بعد از چند بار كه این اسم را صدا كردند و كسى پاسخ نداد، من از ته كلاس گفتم: «آقا، تو خیكن!» كه ایشان از این مزاح من لذت بردند و بعداً به مدیر مدرسه سفارش كردند كه براى جشن ها از همین بچه ها استفاده كنید و از بیرون بازیگر نیاورید. پس از این اتفاق اولین نمایشى كه در مدرسه بازى كردیم نمایشى بود به نام «رفیق ناجنس» و من در این نمایش درخششى داشتم كه خانواده ها بعد از یك بار دیدن از مدیر مدرسه خواستند كه نمایش ادامه پیدا كند. پس تئاتر ما 10 شب فروخت و از درآمد آن براى مدرسه یك پیانو خریدیم.                                                                                                                       

محمدعلی کشاورز هنرپیشه پیشکسوت ایرانی، او را بهترین آکتور کمدی سینمای ایران می داند   

وی در طول فعاليت خود در 120 تئاتر ايفای نقش نمود که از تئاترهای معروف وی ميتوان به "من ميخوام" ، "وادنگ" و "مست" اشاره کرد. وی در کار سينما نيز فعاليت داشته و در فيلمهايي مانند: "جوجه فکلی" ، "پريزاد"، "نصف جهان"و "لج و لجبازی" ايفای نقش نموده است.